Abbâsîler Döneminde Resmî Mezhep: Sünnîlik
Abbâsîler, 750 yılında Emevîler’i devirerek iktidara geldikten sonra İslam dünyasında uzun yıllar hüküm sürdü. Bu dönem, özellikle dini ve kültürel açıdan önemli gelişmelerin yaşandığı bir döneme denk gelir. Abbâsî Halifeleri, resmî olarak Sünnî mezhebini benimsedi ve onu devletin temel dini yapısı haline getirdi. Bu nedenle, halifelik, Sünnî İslam’ın merkezi olarak görüldü.
Bu tercih, sadece dini bir duruş değil, aynı zamanda siyasal bir stratejiydi. Sünnîliği devletin resmî mezhebi yaparak, toplumda birlik ve beraberlik sağlamayı amaçladılar. Özellikle Şii akımlarının yükseldiği dönemlerde, bu tutum, Abbâsî otoritesini koruma aracı olarak kullanıldı.
Yakın tarihte hüküm süren bazı Türk devletleri de bu dengeleri dikkate aldı. Örneğin, Tolunoğulları, Gazneliler ve Selçuklular gibi güçlü Türk hanedanları, Abbâsî halifelerine itaat ederek Sünnî kimliklerini pekiştirdi. Hatta bu hükümdarlar, Abbâsî otoritesine bağlılıklarını göstermek için “Es-Sultân’ûl-Galib”, “En-Nâsır’ed-Dîn” veya “Es-Sultân’ûl-Kâhir” gibi unvanlar kullandı. Bu lakaplar, hem dini hem de siyasi bir ittifakın göstergesiydi.
Abbâsî dönem boyunca Sünnîliğin resmî mezhep olması, İslam tarihinde derin izler bıraktı. Bu tercih, sadece bir inanç sistemi değil, aynı zamanda siyasi ittifakların da temeli haline geldi. Özellikle Türk-İslam devletleri arasında kurulan bu bağ, Orta Çağ İslam siyasetinde uzun süre etkisini sürdürdü.
Yorumlar
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yapın.