Yere göğe bakmazlar mı?

Yere ve Göğe Baktılar mı?

“Üzerlerindeki göğe hiç bakmıyorlar mı?” diye sorduğu anda, Kâf Suresi’nin 6. ayeti insanı düşünen bir pozisyona alır. Bu bir sualdir ama sadece merak uyandırmak için değil, düşünmeye, sorgulamaya davet makamındadir. Gökyüzü, üzerine bir gediğin, bir kırığın olmadığı, muhteşem bir düzen içinde durur. Oysa insan, çoğu kez başını kaldırıp bu muazzam manzaraya bakmaz. Gözleri daima yeryüzüne, geçimine, çıkarına, kavgasına döndüktür.

Gerçekten düşününce, gökyüzünün nasıl bina edildiği, yıldızların nasıl yerli yerinde durduğu, geceyle gündüzün nasıl düzenli geçiş yaptığı, hiç bir çatlak, bir kusur olmadan nasıl süzüldüğü hayret verici değil mi? Bu ayet, bunlara dikkat çekiyor. Sanki şöyle diyor: Gözlerini yukarı kaldır, bir durup düşün. Bu kadar kusursuz bir düzen varken, bu kadar büyük bir sanat varken, sen hâlâ neyle meşgulsün?

Kuran’da bu tür sorular, insanın düşünsel olarak harekete geçirilmesi içindir. Gökyüzü, sadece bir manzara değil; birer delildir. Bizi yaratanın varlığına, sonsuz kudretine dair açık işaretlerdir. Ama ne yazık ki çoğu insan, bu işaretlerin önünden geçerken farkında bile olmaz.

Belki de en büyük kaybımız, bu basit gerçeğe dikkat edemememizdir. Göğe bakmak, yeryüzündeki sorunlara çözüm değil belki, ama en azından bir nefes almamızı, biraz da olsa düşünebilmemizi sağlar. Ve belki de bu, ayetin bize sunduğu en değerli şeydir: Başını kaldır, bak, düşün.